Το σπίτι μας καιγεται κι εμείς… τραγουδάμε? Αυγούστου 29, 2007

του Δημήτρη Τσορμπατζόγλου

Φωτιά, φωτιά, φωτιά, φώναζε ο ψευτοθώδορος και μετά ήρθε η φωτιά και έγινε κόλαση. Παλιό παραμύθη παραστατικά διδακτικό, παλαιότερων εποχών σε παραλαγή του, (λύκος, λύκος χωριανοί!).

Φωτιά, κόλαση, στήν Πελλοπόνησο,  ανθρώπινα Θύματα πέρα των εξήντα, πρωτοφανές για φυσική καταστροφή μετά τον σεισμό του ’99 στην Αθήνα.ΠΥΡΚΑΙΕΣ ,ΠΥΡΚΑΙΕΣ ,ΠΥΡΚΑΙΕΣ,φυσική καταστροφή ,οπως ο σεισμός ,η πλημύρα, το χιόνι, ο παγετός,ο άνεμος και το χαλάζι

Αλλά ,η ΦΩΤΙΑ είναι ένα φυσικό φαινόμενο που εμφανίζεται με απλά φυσικά αλλά και με μηχανικά μέσα (σχεδόν το μόνο προκλητό φαινόμαινο). Δηλαδή, κεραυνός, σπινθίρας καλωδιών, χωματερές νόμιμες και παράνομες,,τσιγάρο, λακ, πλαστικά μπουκάλια και πολλά άλλα υλικά καθημερινής χρήσης που δεν θα έπρεπε να βρίσκονται στην ύπαιθρο.Γιατί και τώρα? Είναι τα μεγάλα ερωτηματήματα. Η απάντηση είναι πολύ καθημερινή και προφανή. Δεν υπάρχει κανένα γενικό σχέδιο,ούτε καμμία συνομοσία. Απλά κάποιοι συμπολίτες μας σάν καλοί χομπίστες ή επαγγελματίες, που είναι όπως ,ο ψαράς, ο κυνηγός, ο ορειβάτης .ο ναυτικός κ.α διαβάζουν τον καιρό και κατα την απασχόληση τους, χρησιμοποιούν τα καιρικά δεδομένα, ταχύτητα και κατεύθυνση ανέμου , σχετική υγρασία , θερμοκρασία, ηλιοφάνεια και όλες τις σχετικές παραμέτρους του περιβάλλοντος, να για μεγαλουργείσουν στην απασχόληση-επάγγελμα τους και το προιόν της απασχόλησης — ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ τους, προσφέρουν εμάς τους άλλους την χαρά της ιδιοκτησίας και ευημερίας , παράνομα τεμαχισμένο χωράφι, την δασική έκταση που θα χαρακτηριστεί αργότερα σε χορτολιβαδική, την δασική που έχουμε μερίδιο απο οικοδομικό συνεταιρισμό και προσπαθούμε πάση θυσία να τον αναγνωρίσουμε και να τον κτίσουμε με όλα τα μέσα. Η διαστρωμάτωση αυτής της δράσης είναι οριζόντια και ανγκίζει σχεδόν τους περισσότερους απο τους συμπολίτες μας με τον ή με τον άλλο τρόπο, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, κοινωνικής ή οικονομικής κατάστασης. ΟΛΩΣ τυχαίως επαγγελματικές ομάδες που μας επροσωπούν στην νομοθετική εξουσία, τυχάνιν να είναι οι εξάρχουσες επαγγελματικές ομάδες όπως μηχανικοί, γιατροί ,δικηγόροι, εκπαιδευτικοί, καθηγητές πανεπιστημίου, αλλά και εκτος αυτής πχ. Οικοδομικοί συνεταιρισμοί δικαστών που διεκδικούν εκατοντάδες χιλιάδες στρεμμάτων νόμιμα η νομότυπα ??? ΔΗΛΑΔΗ, μια εκτελεστική εξουσία σε

αδράνεια ή εν υπνώση (με το ένα μάτι ανοιχτό για τους πτωχοδιαβόλους, αν δεν έχοουν……) ,(

 ,(δεν έχουμε κονδύλια για εκτέλεση τελεσίδικων δικαστικών αποφάσεων ) και μιά νομοθετική εξουσία σε παραγωγή φωτογραφιών, παραθύρων (εκτελούνται εργασίαι, αναθεώρηση του συντάγματος) και μιά δικαστική που προσπαθεί να ισορροπίσει μεταξύ των δύο αλλων εξουσιών και του εαυτού της (άνθρωποι είναι και αυτοί παιδάκια έχουν).

Ακόμα και εάν διαθέταμε τα δεκαπλάσια μέσα και το ανθρώπινο δυναμικό, δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσουν το “δημιουργικό έργο” της ανθρώπινης ΑΠΛΙΣΤΙΑΣ και την ΘΗΡΙΩΔΙΑ της ΦΩΤΙΑΣ την έκρηξη αυτού του κοκτέιλ μολότωφ το παρακουλουθείτε στους δέκτες μας και το βλέπετε γύρο μας, όσο μας επιτρέπει ο καπνός και ο κουρνιακτός.

ΖΗΤΩ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ………. ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ……ΝΕΚΡΟΥΣ…..

ΖΗΤΩΣΑΝ

Γιατί ψηφίζουμε έναν υποψήφιο; Αυγούστου 21, 2007

Της Μαρίας Τσορμπατζόγλου Συροπούλου
Υποψήφιας Βουλευτή Α’ Θεσσαλονίκης με την Δημοκρατική Αναγέννηση.

Πριν από χρόνια ήμουνα στο γραφείο κάποιου υποψήφιου βουλευτή κι έρχεται κάποιος πολίτης και ρωτάει «εγώ να τον ψηφίσω , θα βρεί όμως τα παιδιά μου δουλειά;» και αναρωτήθηκα που βρισκόμουνα , σε γραφείο υποψήφιου βουλευτή ή σε γραφείο ευρέσεως εργασίας;
Τελικά για ποιόν λόγο ψηφίζουμε κάποιον; Για να βολέψει τα παιδιά μας ή για να πιέσει την κεντρική εξουσία να διαμορφώσει την κατάσταση έτσι ώστε να υπάρχουν θέσεις εργασίας για τα παιδιά μας αλλά και για τις υπόλοιπες γενιές που θα έρθουν;
Όσο το κριτήριο για την ψήφο μας είναι αυτό, τότε πάντα θα υπάρχουνε πολιτικοί που θα είναι βολεμένοι βουλευτές με σίγουρη πελατεία.
Για ν΄ αλλάξουνε αυτοί πρέπει ν΄ αλλάξουμε εμείς! Ν΄ αλλάξουνε τα όνειρά μας. Να σταματήσουμε να έχουμε για όνειρο μια θέση στο δημόσιο, γιατί αυτό το όνειρο θα είναι ο εφιάλτης των παιδιών μας.
Σ΄ αυτές τις εκλογές ας τους αλλάξουμε, για να μπορούμε να κοιμόμαστε και να ονειρευόμαστε το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας με χαμόγελο.

Κυπριακό: Τα πολλά πρόσωπα μιας ιστορίας που “δεν ξεχνίεται” εύκολα. Ιουλίου 25, 2007

Προ καιρού έπεσε στα χέρια μας και δημοσιεύσαμε εδώ ένα άρθρο που αφορά τις αγριότητες από μέρους των τουρκοκυπρίων και των δυνάμεων του Αττίλα προς τους ελληνοκύπριους κατά την εισβολή στην μεγαλόνησο. ( Συγκλονιστική Ματρυρία Τούρκου Αξιωματικού για την εισβολή του Αττίλα / June15, 2007)
Ωστόσο επειδή κάθε νόμισμα και κάθε ιστορία έχουν 2 όψεις, σκεφτήκαμε να παραθέσουμε εδώ άρθρα και κείμενα σχετικά με το θέμα των σχέσεων των 2 κοινοτήτων προ της εισβολής και των συνθηκών που οδήγησαν σε αυτήν, θέλοντας να αποτελέσει τούτο το post σημείο σφαιρικής κατά το δυνατόν ενημέρωσης στο θέμα και συζήτησης.
Με αφορμή λοιπόν την απάνθρωπη αναμφισβήτητα απάνθρωπη συμπεριφορά των δυνάμεων του Αττίλα, που αναφέρεται στο προαναφερθέν άρθρο, προς την ελληνοκυπριακή κοινότητα και την εδραιωμένη γενικότερη πεποίθηση του ελληνικού και ελληνοκυπριακού κόσμου για το άδικο της εισβολής και κατοχής της βόρειας Κύπρου, καθώς και το γεγονός ότι ακόμη δεν έχει βρεθεί μια λύση στο ζήτημα που να ικανοποιεί και τις δύο πλευρές εξίσου, βρήκαμε τα παρακάτω ενδιαφέροντα άρθρα που δίνουν και την άλλη όψη της ιστορίας. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Οι Αρνητές των Σφαγών Μπροστά στο Μέλλον
της Κορίνας Δημητρίου
(Νομικός, Μέλος της οργάνωσης Συμφιλίωση)

Τα κίνητρα πίσω από την άρνηση της ιστορίας
Στις 4 Σεπτεμβρίου 2004, ο Τάσσος Παπαδόπουλος σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Haleej Times είπε κατά λέξη: «Στην πραγματικότητα, οι Τουρκοκύπριοι ήταν αυτοί που διέπραξαν σφαγές και το 1963 ζητήσαμε να αυξηθούν οι αστυνομικές περιπολίες αλλά αυτοί αρνήθηκαν. Πόσοι Τουρκοκύπριοι σκοτώθηκαν από το 1963 μέχρι το 1974; Η απάντηση είναι, κανείς.»
Η είδηση δικαιολογημένα εξόργισε πολλούς Τουρκοκύπριους.
περισσότερα

 

Το ιστορικό και η φύση του κυπριακού ζητήματος
Του Γιάννη Χαραλαμπίδη.
(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΜΗΝΥΜΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, τεύχος 3, το καλοκαίρι του 2005.)

Η προπαγάνδα της Ελλάδας ήταν πάντα ότι το αίτημα της ένωσης ήταν δίκαιο από την στιγμή που το 80% ήταν Ελληνοκύπριοι έναντι 18% Τουρκοκυπρίων. Αν και οι Τουρκοκύπριοι έπρεπε να αναγνωρίζονται σαν εθνότητα μέσα στην Κύπρο, οι Ελληνοκύπριοι δεν το έκαναν ποτέ αυτό, ούτε καν σαν μειονότητα με δικαιώματα. Έτσι αναπόφευκτα οδηγήθηκε η Κύπρος στο εθνικό μίσος και την σύγκρουση. Η Ελληνική διπλωματία ήταν από πάντα εθισμένη στην διγλωσσία. Στο εσωτερικό της Ελλάδας, δεν αναγνωρίζεται καμιά μειονότητα όσο μικρή και αν είναι. Στα τέλη του 1991 μια ομάδα βουλευτών (από όλο το πολιτικό φάσμα) επισκέφτηκε μια περιοχή στην Συρία, και η Ε. Παπαζώη δήλωνε επιδοκιμάζοντας τον αγώνα των Κούρδων ανταρτών: «Εμείς οι αντιπρόσωποι του Ελληνικού Κοινοβουλίου υποστηρίζουμε τον δίκαιο αγώνα σας για ανεξαρτησία και ελευθερία». Η υποκρισία περισσεύει στο έπακρον εδώ!!! Οι Κούρδοι αποτελούν το 20% του πληθυσμού της Τουρκίας, περίπου το ίδιο όπως οι Τουρκοκύπριοι στην Κύπρο. Δεν έχει όμως την ίδια άποψη για τους Τουρκοκύπριους. Φυσικά όταν τα συμφέροντα αλλάζουν, παραδίδουν τον Οτσαλάν στην τούρκικη αστική τάξη. Αντίστοιχα στην Αλβανία, χρόνια υπάρχει η κουβέντα για αναγνώριση της Ελληνικής μειονότητας. Σε τι ποσοστό άραγε είναι αυτή η μειονότητα; Ούτε το 5% δεν είναι Έλληνες στην Αλβανία.
περισσότερα

 

Σφαγές Τουρκοκυπρίων από Ελληνοκύπριους αλλά και το ψεύδος του «Μουσείου Βαρβαρότητας»
By Λάμπρος – www.N-A.gr

Η πασίγνωστη φωτογραφία από το «Μουσείο Βαρβαρότητας (Ελλήνων…)» στην κατεχόμενη Λευκωσία που μέχρι σήμερα είναι η μεγαλύτερη “απόδειξη” της βαρβαρότητας των Ελληνοκυπρίων. Η αλήθεια όμως για το συμβάν είναι άλλη…
περισσότερα

 

Χριστούγεννα 1963
Όταν η Λευκωσία έγινε Σεράγεβο

Το σωστό σύνθημα επιμένει: “Δεν ξεχνώ”. Πόσοι ωστόσο θυμούνται ότι η “Πράσινη Γραμμή” της Λευκωσίας χαράχθηκε δέκα ολόκληρα χρόνια πριν από τον Αττίλα, αμέσως μετά τα ματωμένα Χριστούγεννα του 1963; Οσο για τους “εθνικούς σχεδιασμούς” που οδήγησαν στη σύρραξη μεταξύ των δυο κοινοτήτων, αυτοί φαίνεται πως ουδέποτε εγγράφηκαν στη συλλογική μνήμη.
περισσότερα

 

Οι διχασμένες μνήμες
Μια απάντηση στις επικρίσεις για την ΕΟΚΑ

Του Αντώνη Λιάκου, 27/06/2002
(Ο κ. Αντώνης Λιάκος είναι καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών)

Πρόσφατα κυκλοφόρησε στη Θεσσαλονίκη ένας εξαιρετικός τόμος (επιμέλεια και εισαγωγή της κυρίας Χριστίνας Κουλούρη) με τίτλο Clio in the Balkans. The Politics of History Education (Η Κλειώ, δηλαδή η Μούσα της Ιστορίας, στα Βαλκάνια. Η πολιτική της ιστορικής εκπαίδευσης). Στον τόμο αυτόν, που θα έπρεπε να τον μελετήσουν όσοι διδάσκουν ιστορία στην εκπαίδευση ή όσοι την σχεδιάζουν και την κατευθύνουν, περιέχεται το άρθρο της Τουρκοκύπριας κυρίας Νεσέ Γιασίν.
περισσότερα