Η Ευρωπαική Ένωση και ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών συνεχώς αναγγέλλουν προγράμματα και δράσεις για πρόληψη της χρήσης ναρκωτικών ουσιών, για θεραπεία και για κοινωνική ενσωμάτωση. Όμως ούτε προλαβαίνουν, ούτε καταστέλλουν ούτε μειώνουν το φαινόμενο. Αντιθέτως η καταστροφή είναι ακάθεκτη. Οι λόγοι είναι πολλοί.
Οι μεσάζοντες που είναι οι κύριοι δράστες της διακίνησης των ναρκωτικών δεν θα μπορούσαν να κάνουν βήμα χωρίς την αδρή συναυτουργία ορισμένων κυβερνήσεων.
Ένα κύριο επίσης πρόβλημα είναι πόσο ισχυρές είναι οι ψυχικές αντοχές και ηθικές αντιστάσεις των νέων παιδιών. Και οι αντιστάσεις αυτές μπορούν να ενισχυθούν μόνο από την οικογένεια και το σχολείο. Μια κοινωνία προιούσας παρακμής, όπως δυστυχώς είναι όλες οι δυτικές κοινωνίες σήμερα, αδυνατεί να δώσει παραδείγματα προς μίμηση.
Έλλειψη εκπαίδευσης, κοινωνικές στερήσεις, στρεβλά υποδείγματα συμπεριφοράς εκφράζουν την παθογένεια του συστήματος. Ένα μέτρο, μικρής αλλά, τέλος, κάποιας αποτελεσματικότητος, θα μπορούσε να είναι το να δοθεί προτεραιότητα απασχόλησης στους απεξαρτημένους. Αλλοιώς θα επανεξαρτηθούν αντί να επανενταχθούν. Και βεβαίως να ληφθούν μέτρα και να δημιουργηθούν οι προυποθέσεις για να εκλείψουν οι λίστες των χιλιάδων που αναμένουν να υποβληθούν σε θεραπεία απεξάρτησης.
